NAAR CHUM.be
SCROLL OM TE BEGINNEN LEZEN

the story of Barefoot And The Shoes

Live at 't Livinushof

Eén van mijn grote voorbeelden is Steve Jobs. Peter Thiel beschijft hem in ‘Zero to One' als ‘eccentric' en haalt ook het verhaal aan dat hij blootsvoets naar de universiteit ging. 'Being eccentric' is volgens dezelfde bron een noodzaak om iets te veranderen aan het alledaagse van het leven.

Brent zou wel eens de Steve Jobs kunnen zijn van een nieuw muziekmodel. Even opsommen: Brent Buckler is een artiestennaam en zijn echte naam kennen we niet, zijn band noemt “Barefoot”, hij schrijft sublieme teksten, imago is niet zijn zorg, de arrangementen verrassen je en Brent zie ik ook wel blootsvoets naar de unief gaan. En vergis je niet: Barefoot And The Shoes mogen dan wel een geitenwollensokken-gevoel oproepen maar ze maken topmuziek, emoties in een modern jasje.

LISTEN along

Het Livinushof

Het Livinushof is een monument in de bio-wereld. Dit familiebedrijf heeft mijlpalen neergezet in de groei van de biomarkt door op verschillende domeinen actief te zijn. Zo gebruiken ze eigen ontwikkelde toepassingen, de nieuwe lichting (hun kinderen dus) hebben in het buitenland gestudeerd (oa. biodynamische landbouw) en scholen zijn er welkom dankzij het Mondina-project.

In die sfeer van geëngageerd ondernemen gekoppeld aan het behoud van waarden en normen, hadden we Barefoot And The Shoes uitgenodigd. Een match en een catch.

Barefoot And The Shoes vallen uit de boot en in de prijzen.

Want anno 2014, 4 jaar na hun eerste CD, wonnen ze zowat elke wedstrijd die in Vlaanderen georganiseerd werd. Brent: “Ik hou niet zozeer van wedstrijden, wat men ook moge beweren. Ik wou vorig jaar laten zien dat we er zijn en dat we, ondanks ons aparte imago, toch kunnen meedingen naar de prijzen."

We confronteren de band met enkele vergelijkingen. CHUM kiest drie bands en wacht rustig de reactie af. 1. Gepetto And The Whales 2. Byron Bay 3. Douglas Firs
Verrassend zegt Brent: “Ik weet niet of wij in dat rijtje passen. Misschien is het algemene beeld wel zo."

Hun eerste CD ‘Exit of of Dreamland’ (2010)was eerder bluesy, maar daar is ondertussen al een hele evolutie te merken.
CHUM: “Is het niet moeilijk om een folksound te laten waarderen door het brede publiek?" Barefoot: “Wij denken zelf niet in die termen. Zelfs al wil het publiek en vooral de muzieksector dat. Sommigen beweren dat dit de achillespees zou zijn voor ons."
Brent: “Ik denk dat er vele invloeden zijn in onze muziek. Waarschijnlijk zal dit in de toekomst nog meer gaan gebeuren. Geen stempels meer op bands maar waardering omwille van een mix van invloeden en accenten."

Wat wil het publiek?

Brent zegt dat hij vroeger zo weinig mogelijk naar andere muziek wou luisteren, om niet beïnvloed te worden. Maar daar is hij van teruggekomen. “Dat is eigenlijk een foute gedachte. Je moet beïnvloeding omarmen en daarmee je eigen ding gaan doen. Ik noem het een ‘schtoemp’ maken.”

Vincent: “Ik denk dat het voor ons een uitdaging is om sommige nummers te kneden naar de wil van een breder publiek."

Sander: “Maar dat is dan weer te commercieel denken."

Marijn: “Onlangs hebben we een aantal gesprekken gehad met mogelijke managers. De meesten zeiden: We vinden jullie heel tof maar we kunnen het niet verkopen."

Brent: “Als je je eigen ding wil blijven doen, dan loop je het risico om thuis op je kamer muziek te maken. We hebben wel degelijk een manager nodig die samen met ons een richting wil uitgaan. Die ons wil boetseren zonder dat wij het gevoel hebben om veel compromissen te moeten maken."

Wedstrijden

CHUM: “Jullie zijn de koning van de wedstrijden, iedereen houdt op één of andere manier van jullie en jullie hebben een degelijke fanbase opgebouwd. Dat schept verwachtingen, niet?"

Brent: “Ik wil dat over de wedstrijden wel relativeren. Meedoen aan wedstrijden is eigenlijk iets negatiefs. Bands worden uitgebuit. Het enige voordeel is dat je bekendheid opbouwt."

Sander: “Live werkt het bij ons altijd vrij goed. We moeten nu een stap verdergaan en dat is om ook op CD goed en herkenbaar te gaan klinken. Wij refereren graag naar Tom Waits, die zijn eerste CD heel toegankelijk had gemaakt. Nadien is hij dan zijn eigen specifieke geluid gaan maken."

Brent
“Sommige bands beweren dat als je in de richting van de radio gaat denken, je jezelf verloochent. Ze vinden dat niet rock ’n roll, niet cool. Maar wij zijn ook maar brave jongens hé. Bovendien zijn sommige radiostations wel geïnteresseerd in een afwijkende sound, waar de 'vers-refrein-3 minuten’-regel niet gebruikt wordt. Neem Radio1 maar als voorbeeld, we zien hen als een kwaliteitsradio."

de unieke song

CHUM: “Hebben jullie die unieke song klaar waarmee Barefoot, na wat boetseerwerk, zou kunnen doorbreken?"

Brent: “Er zijn zo van die ‘boekskens’, Hits schrijven voor Dummies. Maar zo werkt het niet. Wij maken vele nummers en door ze live te spelen voelen we beter aan wat het publiek het liefste heeft. Het is een bijna chemisch proces."

Barefoot: “Je kunt wel in een richting werken maar je kan nooit zeker zijn. Er zijn vele bands die zijn doorgebroken met een nummer waarvan ze het potentieel niet hadden gezien."

Een sabbatical

Alle schoenen van Barefoot willen na de voorbije periode van optredens graag wat rust om zich te kunnen concentreren op nieuw werk. De komende maanden zullen dan ook bepalend worden voor de sound die ze willen neerzetten en om de plaats in de harten van hun duizenden fans te behouden. Een deadline willen ze niet plaatsen maar ze gaan wel gedreven verderwerken. De sabbatical is geen rustperiode, het zal hard werken worden om een bevestiging te kunnen neerzetten. Maar ze willen zichzelf niet verloochenen door te veel gaan denken en handelen in termen van wat de markt wil en verwacht.

Toen ze de eerste CD opnamen waren ze 15/16 jaar en nu 6 jaar later is Barefoot and The Shoes een volwassen geheel geworden. "Toen waren we blues-gericht. Verschillende recencenten die ons nadien live hebben gezien waren dan ook verrast met ons repertoire.” CHUM is ervan overtuigd dat het verrassende element hun toekomst zal zijn. We zagen Barefoot live in Eeklo op het Herbakkersfestival. Het publiek was toen helemaal mee. En als je dit kan in Eeklo, dan ben je echt goed.

Naar de schuur

Hun CD, 'De Schuursessies’, geeft al aan waar ze naar toe evolueren. In de schuur van het Livinushof ging het gesprek verder.

Woodman is één van de nummers op deze CD en gaat over een houthakker die alles doet voor zijn familie. Hij heeft het ambacht overgenomen van zijn vader nadat die overleed. Maar Will was niet gebouwd zoals zijn vader en dus niet geschikt voor de job. Een harde winter doet hem toch doen wat van hem verwacht werd. Hij zette de bijl in een ‘maple tree’ en rook het heerlijke parfum van siroop. Een nieuw product was geboren. De song eindigt met: 'the thing everyone wanted, was just, Woodman's Immaculate Maple Syrup.'

Woodman is een nummer dat Barefoot typeert. Je kunt alle invloeden verwachten en je ontdekt niet voor de hand liggende elementen zoals ritmewijzigingen, een blues-riff en zelfs een korte bas solo. De vaste succespatronen van popsongs zitten er niet in. Dit is gemaakt voor muziekliefhebbers die muziek appreciëren als kunst. Luister maar eens naar ‘Copycat’ waar de kunstige arrangementen van Barefoot even sterk naar boven komen.

'Essex Street’ heeft die flavour van ‘Into The Wild’ van Eddie Vedder. Als CHUM deze vergelijking voorlegt aan de band, is iedereen het eens dat er overeenkomsten zijn. Brent zegt een enorme fan te zijn van Vedder, Sander wijst op het instrumentarium dat gelijklopend is. Marijn vult aan met het feit dat de teksten wel wat gelijkenis vertonen. Of misschien is het gewoonweg de mandolin die eenzelfde sfeer geeft. Vincent: “Brent kan alledaagse dingen in een heel verhaal samenbrengen. Dat vind ik daar zo tof aan. En alle verhalen, of het nu gaat over Woodman of King Arthur, worden verhalen van Brent zelf."

Marijn
“Brent is een hele open, warme, leuke gast. Iemand die je graag in je omgeving hebt."

Lyrics

We are on a sailing boat slithering down a wild river in the middle of a big and thawing world - And in spring I think back of the cold winter which has passed - the wind is soft and the air smells sweet - I think I'm now truly happy."

Ja hoor, dit is evenwaardig aan ‘Into The Wild’.

Brent

“Ik schrijf soms veel te lange teksten. Bij Woodman had ik 12 strofen, dus ik heb wel wat moeten schrappen. Misschien wil ooit wel een boek gaan schrijven."

Brent gebruikt een artiestennaam en zijn echte naam is niet te vinden. Waar komt de naam Brent Buckler vandaan? De vertaling van buckler is beukelaar, een naam die hij gebruikt bij een andere band die hij vorig jaar heeft opgericht.
Brent: “Beukelaer is een synoniem van de achternaam van mijn oma, namelijk ‘Rondas’. Een rondas is een klein middeleeuws schild dat ze gebruikten om te verdedigen en om te beuken. Mijn voornaam betekent ‘brandend zwaard’ in het keltisch. Die combinatie tussen schild en zwaard verwijst dan weer op zijn beurt naar een jongensdroom om ooit ridder te worden."
Brent gaat zelfs nog verder door hun sound een alchemistische “schtoemp’ te noemen, daardoor wordt Merlijn er ook bij betrokken.

“Mijn vader heeft wel mijn karakter en overtuigingen beïnvloed. Hij zoekt altijd het speciale op, er moet steeds iets zijn dat opvalt of eruit steekt. Het resultaat is dat ik een drang heb naar originaliteit. Iets doen wat niet iedereen zou doen."

Brent
CHUM: Er zijn bands die iets zijn en bands die iets willen zijn. Welke is van toepassing op Barefoot en/of zijn schoenen?

Brent: “Ah, dat is echt een moeilijke vraag. Er moet echtheid inzitten. Als ik zing, dan meen ik dat ook. Je kan een personage spelen, maar zelfs dan kan je het ook menen. Op het podium ben ik mezelf, ik babbel graag en dan sta je ook wat dichter bij je publiek."

Sander

“Ik ben de broer van Brent en we zijn met muziek gestart als jonge gasten. We waren buskers 'avant la lettre' in de straten van Leuven. Ook thuis verkozen we muziek boven speelgoed."

"We wonen in Tremelo, maar echt actieve burgers zijn we niet. Voor een project in een school of een goed doel, daar zijn we wel voor te vinden."

“Gent is wel onze tweede thuis, niet alleen omdat we er studeren maar als muzikant voel je je toch meer thuis in Gent."

Brent en Sander hebben niet de standaard broer/broer relatie. Ondanks dat ze erg verschillend zijn, vullen ze elkaar sterk aan. Sander: “Ik schrijf mee aan de songs. Samen met Brent ontstaat er dan dat mystieke, die alchemie. We zijn een versterkende factor voor elkaar."

"Op mijn manier breng ik electronische klanken in de arrangementen. Het belangrijkste is dat het past in de song."

SANDER

Marijn

In de nok van de ‘De Schuilhut’ van het Livinushof was Marijn aan de beurt, de drummer van de band.

Marijn: “Ja, Brent als figuur en Brent zijn stemgeluid, dat zijn de redenen waarom ik bij de band ben, waarom ik enthousiast meedraai in het geheel. Vanaf het moment dat ik de muziek hoorde van Barefoot, pakte me dat. De frontman van een band is voor mij erg belangrijk, hij moet me begeesteren."

Ben je onmisbaar? Marijn: “Ik ben toch veel bezig geweest met het zoeken naar en vinden van een eigen speelstijl. En dat is iets waar je toch niet zo direct iemand anders kan voor vinden. Ik hou er ook van om speciale attributen te gebruiken zoals de blikjes drankafval die dienst doen als shaker."

"Mijn vader en ik luisterden vroeger veel naar The Police en Steward Copeland is zowiezo één van de grondleggers van een creatieve, transparante druminvulling. Simpele dingen die erop zijn en niet errond."

CHUM: “Heb je al iets speciaals in petto om de volgende CD te kleuren met jouw stijl?" Marijn: “Leuke vraag... Een uitdaging die ik mezelf heb opgelegd is om meer te leren kennen over samples. Maar we zijn met de band nog niet in detail gegaan om al die kleine toevoegingen te bespreken. Maar ja, voor de CD zal het toch wel nodig zijn."

MARIJN

Vincent

Om te vermijden dat we in herhaling zouden vallen na de CHUMstory van Ides Moon, waar Vincent ook bassist is, benaderden we hem met andere thema’s.

CHUM: “We hebben het gevoel dat jij je echt goed voelt bij Barefoot. Ben je echt één van de schoenen?"
Vincent: “Ik denk dat wij als band al heel veel hebben meegemaakt. Ik ben nu twee jaar de bassist en na al die wedstrijden, repetities en optredens, is er op die korte tijd wel een hechte band ontstaan. Met die ‘mannen’ kan ik echt wel op reis gaan en nooit ruzie maken."

Over de twee broers. “De Sander is een heel berekende persoon en Brent is zo eerder een speelvogel. En toch gaat dat samen, broers, weet je, dat is iets heel raars. Doordat ze redelijk verschillend zijn wat betreft aanpak, is er een zekere bonus."

“Maar vergeet Marijn niet in die vergelijking. Want Marijn is een machine, hé. Hij is één van de meest creatieve drummers die ik ken. En toch zo bescheiden, respect!"

Over de nieuwe CD. “We willen echt wel iets afleveren dat met hart en ziel gemaakt is. Iets met volle goesting en een afwerkt product in alle opzichten. Sander en Marijn gaan wat ruimte krijgen om accenten te plaatsen met electronica."

VINCENT

Credits

Barefoot And the Shoes

Members

Brent Buckler: Vocals, Acoustic Guitars, Mandolin, Melodica, Bluesharp.

Sander Cliquet: Electric Guitar, Synths, Backing Vocals.

Vincent Lembregts: Bass Guitar.
Marijn Geerts: Drums.

CHUM would like to thank

Where to now captain?

BAck to chum.be