NAAR CHUM.beENGLISH
SCROLL OM TE BEGINNEN LEZEN

the story of L'heure du malheur

Live at brewery malheur

Echte chummers weten ondertussen dat ik mijn enthousiasme voor een aantal Belgische bands niet onder stoelen of banken wil moffelen en dat de jongens van L'Heure du Malheur een vaste plaats verworven hebben.  We dachten zo : we moeten ze eens in hun eigen biotoop laten optreden, we moeten ze enkele uren voor onszelf kunnen hebben (lekker egoïstisch, niet ?).  En tot onze grote verrassing bleek er een brouwerij te zijn wiens bier ook de naam Malheur heeft en die bereid waren om hun proeverij-café enkele uren af te staan voor de CHUM-reportage.

LISTEN along

de brouwerij Malheur

Malheur is de handelsnaam van brouwerij De Landtsheer. Ze behoren tot de vele kleine ambachtelijke brouwerijen die ons land rijk is en die vooral in het buitenland succes hebben. In de streek van Dendermonde leeft nog sterk het verhaal van de vier heemskinderen op het paard (’t Ros Beiaard). Dat waren vier jongens, en nog elke 10 jaar gaat er een folklorestoet door de straten van Dendermonde met vier jongens uit één gezin op een houten paard. De familie De Landtsheer had drie zonen en een dochter. Daarom werd de dochter al lachend een 'malheurke’ genoemd (een vergissing of tegenslag). En zo is de naam van het bier ontstaan.

Een speciale manier

Zou er een link zijn tussen hun wat speciale manier van performance en hun leven/overtuigingen? Met dat voornemen zou ik hen benaderen, althans dat was ik van plan. Maar het was niet zo eenvoudig, ze lieten het achterste van de tong niet zomaar zien, ze lieten zich niet zomaar verleiden tot gevoelige uitspraken, zelfs niet na enkele 'Malheurs' aan de toog.

Elke keer raken ze me met hun songs, de reden is waarschijnlijk niet voor hand liggend want ze zingen niet perfect, hun performance is niet perfect; maar dat is nu juist wat hen zo sympathiek maakt, die spontaniteit en hun afkeer van alles wat té veel gemanaged is. Ze zijn voor mij een singer-songwriter duo dat de traditie niet volgt, ze wijken af van het traditionele pad en zetten iets neer waar je tijd moet voor nemen, waar je de achtergrond van moet begrijpen, wat je moet leren appreciëren, wat je... vul zelf maar in.

het buikgevoel

Als ik een band beoordeel doe ik dat eerst vanuit een buikgevoel, wat doet het met mijn lichaam, voel ik de vibraties in mijn lijf.  En begrijp me niet verkeerd, het gaat niet over het charisma van beide heren, maar over hoe ze hun muziek brengen.

op podium

Negen maanden na de release van de CD, maken ze samen met mij de balans op. Hun eerste punt dat ze zelf opmerken is dat ze podiumervaring hebben kunnen opdoen. Zowel mét als zonder band hebben ze veel geleerd, zeggen ze.  Ze voelen zich zekerder dan ooit op een podium en leerden hoe ze de interactie met hun publiek kunnen optimaliseren.  Toch zijn de bindteksten tussen de songs nog wat moeilijk, mede omdat Brian op het podium niet zo spraakzaam blijkt te zijn. Een ander element waar een positieve evolutie kan vastgesteld worden, zijn de arrangementen van de nummers. Brian zegt dat, als ze nu terug de studio zouden induiken, dat de nummers ‘zowiezo' anders zouden klinken.

Sinds de cd-release hadden ze elke week gemiddeld één optreden, zo kom je in de aandacht en groeit je fanbase. Brian zegt hierover : “Wij willen niet jan en alleman bereiken maar eerder het individu, de mensen die onze muziek begrijpen en die weten waar onze muziek over gaat"  Sander vult aan : “We gaan het wat kalmer aan doen in de komende zomermaanden om onze ervaringen wat betreft sound en performance te vertalen naar nieuwe nummers met als doel een EP klaar te hebben tegen het najaar 2015."

angel

In ieder geval staat er al één nummer klaar, enerzijds omdat het de vorige CD net gemist heeft en anderzijds omdat het gerijpt is door de optredens heen.  'Angel' noemt het en je kan het vertalen als een engel of uitspreken als het uitsteeksel van een bij.  L'Heure du Malheur speelde dit nummer als laatste tijdens het optreden in de brouwerij en het klonk echt volwassen, rijp om ingeblikt te worden. Het geeft al een 'glimps' over hoe het in de toekomst moet gaat klinken nl. met meer dynamiek.  Sander : “Het rustige blijft maar door met band te spelen zijn we gaan houden van die dynamiek, die momenten waar alles krachtig samenkomt".

uniek

Er zijn twee dingen waar ze bij L'Heure du Malheur nooit afstand van zullen doen en die hen uniek maken : de samenzang en het samenspel van gitaren. 

Brian:
“We zijn beiden klassiek geschoolde gitaristen en daarom kunnen dat ook als een sterk punt uitspelen. Als ik akkoorden speel en Sander vult aan met 'getokkel' dan onstaat onze typische sound".
Sander:
“We werken daarnaast ook aan de zanglijnen zodat ook daar een positieve spanning onstaat die aangenaam en interessant genoeg is."
Brian:
"Dat zoeken naar de harmonie in het samenzingen is wel een hele klus, aan de ene kant hoeft het niet perfect te zijn omdat het ons typeert maar nu we meer experimenteren met twee zanglijnen, dan moet het wel juist zijn."

de tweestrijd in het leven

De centrale boodschap van de cd 'Forets d'étoiles' is de tweestrijd van het leven. Bepaalde dingen worden ons voorgeschoteld en zelfs opgelegd. Als je kritisch genoeg bent ga je op ontdekking en begin je achter de waarheid te komen.  Je wil dan op zoek naar jouw eigen invulling van wat waarheid is.

Brian:
"Dat is een gevoel dat je terugvind in vele van onze nummers. Het is niet zozeer maatschappijkritiek maar onze persoonlijke ervaring."
Sander:
"Onze taak is om dingen in vraag te stellen en om het denkproces bij ons publiek op gang te brengen".

omhoog kijkend

Als toeschouwer heb ik de indruk dat beide heren wat verlegen op het podium staan, dat ze nog meer moeten aan 'connecting' moeten doen met hun publiek, dat ze met tussenteksten hun inhoud en overtuigingen moeten overbrengen. Brian bijvoorbeeld sluit zich ahw. af, kijkt naar boven, is supergeconcentreerd.

Het ene optreden is het andere niet maar toen ik hen aan het werk zag in 'Huset' in Gent, toen was het perfect, het plaatje paste volledig.  Iedereen zat aandachtig te luisteren, muisstil.  Toen merkte ik dat L'Heure du Malheur zich het beste voelt als ze in hun biotoop kunnen spelen, het bruine café waar het publiek de tijd neemt om aandachtig te luisteren, tijd om die energie en boodschap te laten binnenkomen.

verhalen delend

Brian:
"Ik denk dat dit nodig is omdat die teksten heel persoonlijk zijn en als ik het ga delen met verhalen, dan vrees ik dat het te opdringerig gaat worden."
Sander:
"Verhalen vertellen waarover de nummers gaan? Ik vind dat het altijd moeilijk om daar de juiste middenweg in te vinden. Bovendien leidt het de aandacht af van het waarom nl. muziek brengen."

met band

Een nieuw aspect sinds het uitbrengen van de CD is dat L'Heure du Malheur ook speelt met band.  De drummer is diegene die de CD mee heeft opgenomen in de studio.  Hij is niet zozeer een drummer maar een percussionist die haarfijn aanvoelt hoe hij de beide heren kan ondersteunen.

Sander : "Hij zit echt in het nummer en zit niet ongeïnteresseerd rond te kijken. Hij gelooft in onze muziek."
De bassist legt een laagje en ondersteund het geheel om een meer volle sound te maken. Van bassist wordt er wel eens gewisseld maar de essentie blijft nl. dat mensen de nummers meer intens gaan beleven.  Met band is meer bedoeld voor plaatsen waar het wat groter is en de huiskamerconcerten doen ze met zijn tweetjes.

Sander:
"Er was geen podium, publiek in zetels, geen barrièrre, dat was ons ding. Elk woord wat je zegt, alles wat je zingt, dan zijn ze mee, ze luisteren echt. Mensen met hun ogen dicht en dat is geweldig."
Brian:
"We speelden vorige week een huiskamerconcert en ook daar zaten er enkele mensen met hun ogen dicht maar dat had er waarschijnlijk ook mee te maken dat het een zondagmorgen was om tien uur."

de brouwerij

Credits

L'Heure du Malheur

Members

Sander Bosmans – Guitar / Vocals
Brian Waterschoot – Guitar / Vocals

CHUM would like to thank

Where to now captain?

BAck to chum.be