NAAR CHUM.beENGLISH
SCROLL OM TE BEGINNEN LEZEN

the story of The Girl Who cried wolf

Live at doel

Een band met een speciale naam, een naam die zijn geheim niet prijsgeeft, een naam die mysterieus klinkt. Zou het iets te maken hebben met wolven? Of een vrouw die aan het wenen is? Zonder te veel te gaan analyseren of het waarom van de bandnaamkeuze, voel je al snel dat dit past in een eerder duister kader, een sfeer die gecreëerd wordt om een boodschap over te brengen.

LISTEN along

Mysterieus

The Girl, zoals ze zichzelf in het kort noemen, is geen vriendengroep die met elkaar muziek is gaan maken. Het zijn muzikanten die elkaar gevonden hebben via hun passie voor muziek en daardoor vrienden zijn geworden. Je merkt dat ook snel, vijf totaal verschillende persoonlijkheden die toch perfect ‘fitten’. Ook zijn ze alle vijf erg 'down to earth' wat betreft de mogelijkheden van de band: ze willen ‘organisch’ groeien, optreden, steeds beter worden, enkele CD's uitbrengen en zo stilaan een plaatsje veroveren in de harten van hun fans.

The girl

‘The Girl’, as they call themselves in short, is not a group of friends that went on the play music together. They’re musicians that found each other in their passion for music, and because of that became friends. It’s quick to notice too. Five completely different personalities that somehow fit together perfectly. Even though all five of them are pretty down to earth about the possibilities of the band: growing organically, performing, improving and releasing some CD’s. They want to capture a place in the hearts of their fans.

trip-rock

Ook op het vlak van communicatie en imago zit het wel snor bij hen, ze hebben niet alleen een catchy naam, ook een frontvrouw om 'U' tegen te zeggen en bandleden met passie en overgave. En bovendien hebben ze een vaste, herkenbare sound, eentje die je kan situeren tussen trip- hop, scandinavische melancholie en indie-rock. Als Heleen Destuyver op het podium komt, dan voel je de energie in de zaal bijsturen, het is een verschijning en ze past in het plaatje, een plaatje dat ze zelf getekend en ontworpen heeft. Maar alleen aandacht voor haar zou onterecht zijn want de andere bandleden hebben ieder hun verhaal en insteek. 

de band

Samir Boureghda is de gitarist en legt heel zijn ziel in het rammen op zijn gitaar. Michael-John Joosen is drummer en ondersteunt Heleen met vocals, hij speelt onorthodox en gebruikt niet alleen drumsticks maar oa. ook maracas om de cymbalen te beroeren. Sofie Sweygers doet wonderen met een cello en Bram van der Stocken is de stille bassist in het hoekje maar is wel mede bepalend voor de drive in de sound.

Heleen
"Elke keer ik 'This Is Me' zing, sterf ik een beetje."

husky-voice

Met een snedige drumopening opent 'Silver'. Heleen, wiens stems ooit een ‘husky voice’ werd genoemd, gaat zo hees als mogelijk mee in de opbouw, licht heen en weer bewegend alsof ze aan het bekomen is van een avondje uit. De cello, mét effectpedalen, benadert de stem zo close mogelijk waardoor de twee genoemden bijna één worden als in een jiddische klaagzang.

The Girl
"We weten wie we zijn en waar we naartoe willen."

gevoelig en drama

TGWCW heeft iets met eentonige piepgeluiden, zachtjes opbouwend met zang, dan drummer mét zang, bass, ... sensitief en dramatisch tegelijk (zoals “Your love is King” van Sade). Red Ribbon noemt dit juweeltje dat me telkens opnieuw naar keel grijpt.

‘Taken' gaat eerst netjes mee in de zwoele stijl van voorgaande maar opent zich in het tweede deel van de song. Heleen komt er helemaal los door en gooit haar hoofd vol overgave in de nek.

this is me

In de sfeer van ‘Duyster’ met zware bastonen van een cello-synthesizer, dreun je in slow motion naar de titelsong “Ruins” waar de groep zich ontpopt als een roedel uitgehongerde wolven volgegoten met de gekende wolven-vodka op zoek naar een prooi in de diepe naaldwouden van Hardangervidda National Park in Noorwegen.

Heleen gaat op haar knieën voor “This is me”, even sterk als “Stairway to Heaven” van Led Zeppelin, evenveel kippevel, gewoon wereldtop. (en in mijn beleving 'een trap naar de hemel')

Allah zelve

'Black Vipers' is een heel ritmisch nummer en half de song verhuist Heleen naar de piano. Dit nummer explodeert en de gitarist gaat compleet uit zijn dak, op de knieën, trekkend en sleurend aan de snaren, zijn effectpedalen verheerlijkend als ware ze God of Allah zelve.

Sofie vleit de cello neer op haar schoot voor 'Shipwrecked' en de drummer neemt plaats achter centrale gemeenschappelijke piano. Alle instrumenten gaan in een twee-noten modus en het is de zang van Heleen die het opnieuw overneemt. Een groep met stilte, ingetogenheid en een “other side” dark, hard, heftig.

opdrachten

Het uurtje wandeling door Doel was er niet alleen om foto’s te nemen maar we maakten van de gelegenheid gebruik om enkele vragen te stellen, in de vorm van vier oefeningen. De taakverdeling in de groep, hun voorbeelden en inspiratiebronnen, de toekomst en idealen. En als laatste: hun eigen voorkeurnummer van de CD ‘Ruins’.

Heleen schrijft de nummers en die zijn autobiografisch met een uitbreiding naar thema’s die eenieder kunnen interesseren. Het is allemaal begonnen op haar 14de toen ze, zoals heel wat tienermeisjes, het liefdesverdriet van zich moest afschrijven in een dagboek. De stap naar de band gebeurde op basis van een advertentie in Humo en zo werd ze ingelijfd in de roedel.

Sofie:
"Zoals bij de band 'Rachel's', ik zoek de juiste momenten en vul aan.

de kwaliteit van elke noot

Samir vertelt dat er geen guideline is voor de creatie van songs. Ze hebben samen als band ontdekt waar het met de sound naar toe kon gaan. "Werken aan songs en gaandeweg ontdekken wat bij de groep past” verduidelijkt hij. Samir kan ook de titel ‘producer’ achter zijn naam schrijven en dit alleen omdat hij de intrinsieke kwaliteit bij elke muzieklijn wil bewaken.

Michaël-John gaat steeds op zoek naar speciale en creatieve drumpartijen en Bram zoekt voortdurend naar een harmonie met de cello (of met Sofie?) omdat ze elkaar niet willen bestrijden maar wel aanvullen en versterken. Dikwijls zijn er repitities met alleen drummer en bas, dan weer cello met bas, enz... Zolang elk details maar uitgepuurd wordt tot de essentie.

Sofie:
"Ik heb een klein boekje voor on the road notities. Heleen gebruikt het ook om de setlist in te noteren."

Portishead

Portishead lijkt het centrale vergelijkingspunt te zijn, daarover zijn alle bandleden het eens. En als we de meest bekende songs van hen nemen nl. 'Glory Box' en ‘Roads’, dan valt het op dat de stemtechniek van Beth Gibbons een inspiratiebron is voor Heleen. Ook het muzikale totaalplaatje van Portishead brengt me tot de overweging dat TGWCW wel eens een reïncarnatie van Portishead zou kunnen zijn.

Toch benadrukt Heleen dat er geen enkele band als hun voorbeeld dient, vele invloeden komen op hun af en versmelten langzaam, door diepgaande introspectie, tot hun songs. Het is een onbewust proces waarbij alle groepsleden hun eigen stempel drukken. Dat is ook de reden waarom je The Girl niet kan bestempelen met een genre. Trip-rock zeggen ze zelf maar dat is té beperkend.

Sofie

Sofie brengt haar invloed onder woorden door Nick Cave & Warren Ellis te noemen en dat is, ‘truly’, een mooie vergelijking. Neem het nummer ‘Rather Lovely Thing’ (van het genoemde duo) waar de cello als smaakmaker optreedt om de sfeer neer te zetten in combinatie met een eenvoudige pianolijn en een bas die het geheel voedt en ondersteund.

Gearslut Samir

De ‘gearslut’ van de groep is Samir en hij vertelt fier over zijn rieten mand vol met pedalen en noemt het terecht een 'speelgoed- verslaving’. Er moest maar eens een speciale klank zitten in die ene pedaal, een klank die gebruikt kan worden voor dat ene nieuwe speciale nummer voor de band. Zijn ‘wolfsogen' staan vol met vuur als hij erover spreekt, bekrachtigd door de instemmende knikkende hoofden van de andere bandleden. Hij ziet het als een verfpallet: “Ik ga op zoek naar die ene nuance van rood” zoals een designer gaat slapen met zijn K7- RAL kleurenwaaier.

Ambitie

Michaël-John vermeldt Balthazar en Intergallactic Lovers, als het onderwerp wordt aangesneden over de toekomst en ambitie. Die hebben hard gewerkt aan hun pad, ze hebben degelijke muziek afgeleverd, een herkenbare sound gecreëerd. Deze bands kozen resoluut om er samen voor te gaan. "Dat organische groeien willen wij ook, het heeft geen zin om te mikken op een drukke festivalzomer om er nadien mee op te houden." Voor Sofie is er een andere invalshoek: "Ik wil daar niet mee bezig zijn, eerst leren scheppen want dat wil ik niet kwijt. Ik wil de frustatie over succes in de toekomst geen plaats geven. We steken er veel energie en tijd in. De baseline is dat je er uw best voor moet doen, we moeten langzaam onze weg zoeken”.

Michael-John:
"Geen hi-hats, ik gebruik een shaker en een marimba. Dat voegt meer toe aan de gevoelige muziek die we spelen."

Ruins

De keuze van een nummer van de CD 'Ruins':

Samir kiest voor ‘Truly’ omwille van het filmische karakter à la David Lynch, die sfeer van Twin Peaks. Het komt waarschijnlijk omdat hij met zijn ouders in Texas heeft gewoond waar hij regelmatig naar het Zuiden trok langs verlaten dorpen. “Ik denk visueel aan die plekken als ik speel en muziek maak”.

Heleen gaat voluit voor 'This Is Me’: emotionele kots die ik op het podium uitbraak, een heel nummer lang. "Telkens opnieuw, bij elk optreden, voel ik hetzelfde, ik sterf in die song en voel ik wat dat nummer voor mij betekent.”

Sofie neemt geen blad voor haar mond als ze het nummer ‘Silver’ omschrijft in één woord : “Sex” en daarmee geeft ze zichzelf figuurlijk bloot. De ietwat introverte persoonlijkheid achter de cello blijkt een emotioneel vat te zijn met een voorkeur voor ‘Duizend-en-één- nacht’, voor arabische sensuele klanken, voor het wegdromen.

Michaël-John gaat voor ‘Shipwrecked’ omdat hij er geen drums in speelt. :-) Hij kruipt achter de piano en zingt tesamen met Heleen de heerlijke lines: "We’re running in front of our feat - We’re breathing in this heat - We just got to go - And drift away from the shore”. "Een ingehouden nummer met een rustpunt in het midden, krachtig en rustig tegelijk”, aldus MJ.

Samir:
"Ik heb een eclectische muzieksmaak."

Doel

Credits

The Girl Who Cried Wolf

Band Socials

thegirlwhocriedwolf.com
facebook.com/thegirlwhocriedwolfmusic
twitter.com/tgwcw

thegirlwhocriedwolf@bisbookings.com

Members

Heleen Destuyver: Vocals/Keys
Samir Boureghda: Guitar/Keys
Michael-John Joosen: Drums/Vocals/Keys Sofie Sweygers: Cello/Keys
Willem Meeus: Bass/Keys

CHUM would like to thank

Where to now captain?

BAck to chum.be